Καλώς ορίσατε!

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Καλό καλοκαίρι...






Κάπου εδώ...μετά από μια δεκαετία σχεδόν στην Εύβοια και το Νεοχώρι ,ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού...Σε γονείς, μαθητές, σχολικούς συμβούλους...αγαπητούς συναδέλφους του σχολείου αλλά και του συλλόγου Εκπ/κών Π.Ε Εκπ/κής Περ.Κύμης.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους αυτούς με τους οποίους συνυπήρξαμε...για όσα μου χαρίσανε.Θέλω να  πιστεύω πως η απόσταση και ο χρόνος  δε θα σβήσουν ούτε θα ξεθωριάσουν όσα ζήσαμε...
Εύχομαι ''ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι'' σε όλους και στους μικρούς μαθητές ''καλή συνέχεια στο μεγάλο και δημιουργικό ταξίδι της γνώσης''.

1 σχόλιο:

  1. Σχήμα της απουσίας I

    Ό,τι έφυγε, ριζώνει εδώ, στην ίδια θέση, λυπημένο, αμίλητο
    όπως ένα μεγάλο βάζο του σπιτιού, που πουλήθηκε κάποτε
    σε δύσκολες ώρες,
    και στη γωνιά της κάμαρας, εκεί που στέκονταν το βάζο,
    απομένει το κενό πυκνωμένο στο ίδιο σχήμα του βάζου, αμετάθετο,
    ν' αστράφτει διάφανο στην αντηλιά, όταν ανοίγουν πότε-πότε
    τα παράθυρα,
    και μέσα στο ίδιο βάζο, πούχει αλλάξει την ουσία του
    με ίδια κ' ισόποσην ουσία απ' το κρύσταλλο του άδειου,
    μένει και πάλι το ίδιο εκείνο κούφωμα, λίγο πιο οδυνηρά ηχητικό
    μονάχα.

    Πίσω απ' το βάζο διακρίνεται το χρώμα του τοίχου
    πιο σκοτεινό, πιο βαθύ, πιο ονειροπόλο,
    σα νάμεινε η σκιά του βάζου σχεδιασμένη σε μια σαρκοφάγο ―

    Kαι, κάποτε, τη νύχτα, σε μιαν ώρα σιωπηλή,
    ή και τη μέρα, ανάμεσα στις ομιλίες,
    ακούς βαθιά σου κάποιον ήχο οξύ, πικρό και πολυκύμαντο
    σάμπως ένα αόρατο δάχτυλο να έκρουσε
    κείνο το απόν, ευαίσθητο, κρυστάλλινο δοχείο.

    Γιάννης Ρίτσος


    Περήφανοι δάσκαλοι

    Ώσπου σήμερα έχουμε πλάσει σταθερό το δείγμα του δάσκαλου. Μια αξιοδάκρυτη σώρεψη από μαζώματα κι ένα ριντίκολο ηχηρό.

    Είναι ο σχολαστικός, ο ταβλαδόρος και ο αργόσχολος, ο καματερός στην παραπαιδεία, ο οσφυοκάμπτης, ο ψοφοδεής και ο ληρολόγος, ο δευτεροτριτοβάθμιος και ψιλικαντζής δάσκαλος. Μίζερος και κακομοίρης, με την ομπρέλα και το γιλέκο, και με το ξεβλαστωμένο χαμόγελο. Είναι ο αεί πενόμενος και ο μύωψ, με τα ραιβά σκέλη και τα βρώμικα νύχια, που, όπως είπε κάποιος, ποτέ του δεν είχε ερωμένη ούτε ιδέα.

    Οι περήφανοι δάσκαλοι εστάθηκαν πάντα η εξαίρεση. Μιλάμε για τους δυνατούς και τους πόριμους, Τους ικτίνους και τα γεράκια, τους καλουργούς και καλλιτέχνες και καλλικράτες δάσκαλους, που κάτω από την ταπεινή καροσσερί της Φάου-Βε κρύβουνε προσεχτικά τη μηχανή της Πόρσε.

    Αυτός είναι ο εξαίρετος τύπος του δάσκαλου, που με τα πλούσια κοιτάσματα της φυσικής δωρεάς του πετυχαίνει να σβήνει το κατάδικο κοινωνικό στίγμα της συντεχνίας του, δεν είναι το θέμα μας εδώ. Γιατί ΄ναι η εξαίρεση. Και η εξαίρεση είναι δουλειά της ποίησης. Ενώ της επιστήμης η δουλειά είναι ο κανόνας.

    Δημήτρης Λιαντίνης, Ελληνικά.


    Εύη, καλό σου δρόμο για όπου κινήσεις. Το κενό της απουσίας σου θα τονίζει την κενότητα όλων όσων δεν μπόρεσαν να σε ακολουθήσουν...

    Με εκτίμηση
    Νίκος Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή